.gif)
.gif)
Wat voor de één een teken is van natuurherstel, betekent voor de ander onrust en verdriet. De voorbije maanden doken in Vlaanderen en Nederland meerdere bevestigde gevallen op van wolvenaanvallen en waarnemingen. Nieuwe genetische analyses en recente feiten tonen hoe complex het samenleven met deze toppredator geworden is.
Genetische analyses bevestigen aanvallen in Vlaanderen
Volgens het Instituut voor Natuur- en Bosonderzoek (INBO) werden tussen 12 augustus en 5 oktober 2025 meerdere aanvallen genetisch gelinkt aan de Limburgse wolven Noëlla en Maurice. In onder meer Oudsbergen, Peer, As en Beringen werden pony’s, geiten en paarden gedood. Ook in Hoogstraten en Wuustwezel bleken wolven verantwoordelijk voor dode schapen. De analyses bevestigen dat Maurice en Noëlla soms samen, soms apart op jacht gingen. Het laatste spoor van Maurice dateert van 29 augustus 2025 in Oudsbergen.
Op maandag 27 oktober 2025 werd opnieuw een wolf gespot in Lummen. Niet lang daarvoor werd in Zonhoven een schaap doodgebeten, volgens terreinexperts “zo goed als zeker” door een wolf. Voor veel veehouders is de maat intussen vol: ondanks waarschuwingen en preventiemaatregelen blijft het aantal sterfgevallen toenemen.
Over de grens in Drenthe trok veehouderin Henny Lensing haar kudde Galloway-runderen terug uit het natuurgebied Elperstroom, nadat tientallen dieren werden verscheurd of zwaar gewond raakten.
“Wat wij hier meemaken, is geen natuurherstel meer,” zegt ze. “Het is een slachting.” Haar vertrek betekent niet alleen het einde van een 25-jarige samenwerking in natuurbeheer, maar ook een verlies voor het landschap dat afhankelijk was van de begrazing van haar runderen.
De wolf is wettelijk beschermd en symbool van wilde natuur, maar de realiteit op het terrein wordt steeds schrijnender. Tussen wetenschappelijke trots en menselijke wanhoop groeit een vraag die niet langer te vermijden is: hoeveel natuurherstel kan een samenleving verdragen als het ten koste gaat van haar dieren en haar mensen?
