Galop.be - Nieuws

Harrie Smolders: ‘Als paard en ruiter in elkaar geloven, kunnen er magische dingen gebeuren’

M.70 is het nieuwe project van Harrie Smolders en zijn kompanen Chris Sorensen en Sean Crooks. M.70 leest als één meter zeventig. Daar ligt de spreekwoordelijke lat. Het is het hoogst haalbare in de sport en dat heeft Smolders bereikt als voormalig nummer 1 van de wereld. Op zijn palmares staan 3 Olympiades, evenveel zilveren medailles in wereldbekerfinales. Zilver was er ook op het EK van 2017 en het WK van 2022. De lijst van zijn GP’s is te lang om op te noemen. Zijn recentste grote wapenfeit was de overwinning in de Rolex GP van Geneve. Harrie Smolders bereikte het door duurzame relaties aan te gaan met zijn paarden. Die kennis en ervaring wil hij delen via M.70. Omdat de paardensport professionaliseert en succes afhangt van veel factoren. Die wil Harrie Smolders implementeren bij zijn leerlingen. ‘Wat merk je vandaag? Een handelaar wil het juiste paard bij de juiste klant brengen. Hij zoekt een match en gelukkig slaagt hij daar vaak in. Na die transactie houdt het vaak op en zie je die combinatie niet meer terug. Door verscheidene factoren en dat valt onder de noemer management. Dan denk aan de manier van trainen, aandacht en connectie, gewoontes, voeder, veterinaire begeleiding, noem maar op. Zo verlies je veel kwaliteit en daar willen wij het verschil maken.’

Voedingssupplementen, heeft het zin of is het allemaal onzin?

Ruiters zijn ook maar mensen. Heel vaak goedgelovig en bijgelovig. Zelfs als het over supplementen gaat. Zet je tv aan en in elk reclameblok krijg je steevast een commerciële boodschap over medicatie en supplementen voor elk moment van de dag en de nacht. Overdag neem je een supplement om je energie een boost te geven. ’s Avonds slik je om beter te slapen. Tussendoor zijn er supplementen om je mentaal welzijn te versterken en te bewaren. Heeft het allemaal zin of is het vooral onzin? En hoe benaderen ruiters dat voor hun paarden? ‘Het is opium voor de mind’, zegt Flore De Winne. Daarnaast schuilt er nog een groter gevaar: ‘Doping door accidentele contaminatie is mijn grootste angst’, vertelt Pieter Devos: ‘. Op 5* niveau word je vlot één keer om de twee wedstrijden gecontroleerd, terwijl je beseft dat je het nooit voor de volle honderd procent in de hand hebt. Daarom vind ik de nultolerantie onrealistisch. Erger nog, het is zelfs waanzin. Als je paarden ver reizen, kan je bijvoorbeeld niet anders dan ter plaatse hooi kopen. Je weet nooit wat er inzit. En hoe clean zijn de wedstrijdstallen? Wij poetsen die zelf zeer grondig als we toekomen, al ben je nooit zeker. Ik lig daar soms wakker van. Nultolerantie? Ik pleit voor een tolerantiemarge.’