“In Woumen leerden we meer dan paardrijden. We leerden thuiskomen”

In Woumen, deelgemeente van Diksmuide, hangt sinds kort een donkere wolk boven het lokale paardensportcentrum. Sport Vlaanderen heeft besloten de deuren van deze geliefde plek te sluiten, en dat nieuws sloeg in als een bom. Volgens de officiële lezing is de reden voor de sluiting de te hoge kost om het centrum brandveilig te maken. Maar zoals vaak bij dergelijke dossiers, ligt de waarheid genuanceerder – en vooral: menselijker.

De officiële lezing: 7 miljoen te veel

Diverse media berichtte begin oktober dat het paardensportcentrum van Woumen zal sluiten omdat de kosten voor de nodige brandveiligheidsmaatregelen onhaalbaar zijn. Volgens Sport Vlaanderen zou een investering van zo'n 7 miljoen euro nodig zijn om het centrum up-to-date te maken en te voldoen aan de brandnormen. Bovendien zou de brandverzekering na 2027 niet meer geldig zijn als die werken niet gebeuren. Voor Sport Vlaanderen ligt de focus op “Centra of Excellence” – een ambitieus beleidsdoel dat de federale sportinfrastructuur wil centraliseren en moderniseren, wat mogelijk betekent dat er elders wél geïnvesteerd wordt, maar niet meer in Woumen.

Op papier klinkt dit als een zakelijke beslissing. Maar op het terrein? Daar klinkt een ander verhaal.

Een plek van betekenis: een getuigenis van Louise Vandendriessche

Om meer inzicht te krijgen in wat deze beslissing betekent voor de mensen achter het centrum, spraken wij bij Galop met Louise Vandendriessche – een jonge vrouw die, zoals ze zelf zegt, letterlijk en figuurlijk opgroeide tussen de paarden in Woumen. “Mijn ouders hebben elkaar daar leren kennen, mijn broer en ik zijn er opgegroeid. Vanaf mijn zes jaar zat ik op ponyles, later gaf ik zelf kampjes en lessen. Ondertussen ben ik 23 en nog steeds elke week daar aanwezig. Het is meer dan een manege – het is een thuis.”

Louise vertelt hoe de sluiting als een mokerslag aankwam, niet alleen voor haar, maar voor honderden kinderen, jongeren, lesgevers en vrijwilligers. “Niemand zag dit aankomen. Het centrum draait goed: kampen zijn volzet, scholen komen langs, wielerploegen en voetbalploegen ook. Het was een donderslag bij heldere hemel.”

Klopt het prijskaartje wel?

Volgens Louise – en met haar vele anderen uit het team in Woumen – klopt het gecommuniceerde bedrag van 7 miljoen euro niet. “Die som is gebaseerd op een totaal nieuwbouwproject, iets waar niemand om vroeg. Wat écht nodig is voor brandveiligheid – nieuwe branddeuren, plafonds – kost veel minder. Maar dat wordt niet gecommuniceerd. De realiteit wordt vervormd om een beslissing te rechtvaardigen.”

En dat is waar het pijn doet. Niet alleen wordt een levendige plek afgeserveerd, maar ook de betrokken gemeenschap voelt zich genegeerd en misbegrepen. Want hoe kan een centrum dat leeft, bruist, kinderen vormt, ruiters opleidt en een volledige regio bedient, zomaar worden afgeschreven?

De menselijke tol

Wat je niet leest in de beleidsnota’s en persberichten, zijn de verhalen van kinderen zoals het meisje dat Louise zaterdag na een protestactie ontmoette.

“Ze zat huilend in een hoekje. Ze zei: ‘Ik kan straks nooit meer paardrijden.’ Voor haar is het centrum niet zomaar een sportplek. Het is haar alles.”

Ook het welzijn van de 49 paarden en pony’s is een grote bekommernis. Alternatieven zoals Waregem (waar een ander centrum van Sport Vlaanderen zich bevindt) zijn geen realistische vervanging. Er is simpelweg niet genoeg plaats, en het personeelsteam – dat nu een goed geoliede machine vormt – dreigt uit elkaar te vallen. “Er zijn 14 vrije plaatsen in Waregem. Wij hebben 49 dieren. De rekensom is snel gemaakt. Daarnaast draait het centrum niet enkel rond stallingen, maar rond mensen. Lesgevers, vrijwilligers, families. Die cohesie valt weg.”

Van protest naar actie: hoop op verandering

Ondanks de klap blijft het team strijdvaardig. Louise en haar broer lanceerden een online petitie, die op korte tijd duizenden handtekeningen verzamelde. Vorig weekend kwamen honderden mensen samen op het domein – onder hen ook vertegenwoordigers van het schepencollege van Diksmuide, Sport Vlaanderen en het volledige personeelsteam. “We voelden zaterdag dat er iets aan het kantelen is. Waar eerst gelatenheid heerste, zien we nu hoop. Mensen beseffen: dit mág niet zomaar verdwijnen.”

Er zijn ook politieke contacten gelegd. Niet alleen lokaal, maar ook breder – vanuit heel Vlaanderen kwamen reacties binnen van mensen die als kind op kamp kwamen in Woumen. Voor veel Vlamingen is het de enige plek in de Westhoek waar paardensport echt toegankelijk is.

Wat kan jij doen?

De toekomst van het paardensportcentrum in Woumen is onzeker. Maar als het van Louise en haar medestanders afhangt, komt het laatste woord niet van de overheid – maar van de gemeenschap zelf. “We hebben alles over voor dit centrum. Crowdfunding, acties, structurele samenwerking met stad of provincie... Maar we moeten gehoord worden. We willen geen strijd om prestige. We willen gewoon blijven doen wat we al zestig jaar doen: kinderen leren paardrijden, mensen samenbrengen, dieren verzorgen, levens veranderen.”

Want deze manege is geen gebouw, het is gemeenschap. En die laat je niet zomaar los.