Stijn Timmerman: “De weg naar de top vind ik mooier dan de top zelf”

Wie de internationale springsport volgt, kent zonder twijfel de naam Philippaerts. Maar achter heel wat succesverhalen schuilt ook een man die zelden in de spotlights staat: Stijn Timmerman. Al jarenlang werkt hij achter de schermen mee aan de ontwikkeling van paarden die later uitgroeien tot internationale sterren.

Van Katanga vh Dingeshof tot Cornethargos PS: Stijn zat mee aan de basis van meerdere paarden die later op het allerhoogste niveau doorbraken. Niet als de man van de grote arena’s, wel als de ruiter die geduldig bouwt, opleidt en moeilijke paarden opnieuw vertrouwen geeft. “Ik vind de weg ernaartoe eigenlijk het leukste”, vertelt hij. “Die opbouw, dat ontwikkelen… dát geeft mij voldoening.”

Ruwe diamanten

Door de jaren heen zag hij meerdere paarden uitgroeien tot absolute toppers. Een van de bekendste voorbeelden is zonder twijfel Katanga vh Dingeshof. “In het begin was dat echt niet simpel”, vertelt hij eerlijk. “Daar was veel werk aan. Maar dat was geen paard met een slechte mentaliteit. Ludo is daar ook heel streng in. Stouterikken komen er eigenlijk niet in. Het zijn eerder paarden die nog moeten groeien in hun lichaam of zichzelf nog moeten leren gebruiken.”

Ook Precious Dwerse Hagen noemt hij als voorbeeld. Het paard werd later vijfde in de Wereldbeker van Mechelen, maar kende aanvankelijk eveneens een moeilijke start. “Dat zijn ruwe diamanten. Soms zie je het nog niet meteen, maar door tijd en werk kan er enorm veel veranderen.”

Dressuur als basis

Wat meteen opvalt wanneer Stijn over paarden praat, is hoe belangrijk hij de basisopleiding vindt. Dressuur speelt daarin volgens hem een cruciale rol, al wordt dat woord vaak verkeerd geïnterpreteerd. “Dressuur is eigenlijk het gymnastiseren van een paard”, zegt hij. “Het doel is niet om kunstjes te leren, maar om een paard sterker, leniger en bewuster van zijn lichaam te maken.”

Hij vergelijkt het trainen van paarden zelfs met topsport bij mensen. “Veel ruiters stappen op, stappen één rondje en beginnen direct te draven. Maar dat stappen is geen verloren tijd. Een paard moet opwarmen. Spieren en gewrichten moeten doorbloed raken. Dat is net zoals bij iemand die naar de fitness gaat.”

Zelf rijdt hij gemiddeld zeven tot acht paarden per dag. “Meer vind ik bandwerk”, zegt hij daar resoluut over. “Je moet tijd nemen voor elk paard. Anders doe je het volgens mij niet goed.”

Van ‘onmogelijk’ naar wereldtop

Misschien nog het meest opvallend zijn de verhalen van paarden die aanvankelijk bijna opgegeven werden.

Zo vertelt Stijn over Theo, later het nummer één paard ter wereld onder Conor Swail. “Dat ging in Oliva toen helemaal niet goed”, herinnert hij zich. “Dat was een speciaal paard. Maar achteraf werd dat het meest winnende paard ter wereld. Dat toont dat je paarden niet te snel mag beoordelen.”

Ook H&M Que Sera noemt hij als voorbeeld. “Dat was in het begin echt wat moeilijker”, lacht hij. “Dat paard ging lopen, maakte in combinaties één galopsprong waar er twee moesten zijn dus verloor soms het overzicht” Toch groeide ook dat paard later door naar internationaal niveau. “Dat zijn net de verhalen die mooi zijn”, zegt hij. “Dat je iets kunt opbouwen.”

Niet de spits, wel het team erachter

Hoewel grote kampioenen vaak alle aandacht krijgen, benadrukt Stijn hoe belangrijk het werk achter de schermen is. “Wij geven eigenlijk de voorzet”, legt hij uit. “De ruiters die de grote proeven rijden, moeten het natuurlijk nog altijd afmaken. Maar die basis moet er wel liggen.”

Hij vergelijkt het met een voetbalploeg. “De spits maakt de goal, maar zonder verdedigers en middenveld geraakt die bal daar nooit. Heel het team is belangrijk.” Volgens hem geldt dat voor iedereen binnen een stal: van ruiters tot grooms en verzorgers. “Alleen geraak je nergens. Je moet je omringen met goede mensen.”

“Talent alleen is niet genoeg”

Toch weigert Stijn om paarden snel te beoordelen, positief én negatief. “Ik heb geleerd dat je voorzichtig moet zijn met oordelen”, zegt hij. “Als je Katanga of Precious in het begin zag, dacht je misschien ook: oei, wat gaat dat worden? En kijk waar die geëindigd zijn.”

Volgens hem is talent belangrijk, maar zeker niet alles. “De Messis en Ronaldo’s zijn zeldzaam”, glimlacht hij. “Maar er zijn heel veel paarden die gewoon door werk en ontwikkeling veel beter kunnen worden.”

Liefde voor het dagelijkse werk

Zelf heeft Stijn voorlopig geen ambitie om per se vijfsterren Grote Prijzen te rijden. “Ik vind competitie leuk”, zegt hij. “Maar de weg ernaartoe vind ik eigenlijk mooier dan de top zelf.”

En precies daarin schuilt misschien wel zijn grootste kracht: de rust om paarden tijd te geven, zonder blind te jagen op snelle resultaten. “Ik werk graag met paarden”, besluit hij. “Dat dagelijkse proces, dat opbouwen… dat blijft voor mij het mooiste.”

Misschien is dat net waarom Stijn Timmerman zo gewaardeerd wordt binnen de sport. Niet omdat hij zelf in de schijnwerpers wil staan, maar omdat hij begrijpt dat echte kwaliteit tijd vraagt. Terwijl anderen dromen van snelle successen en grote arena’s, vindt hij voldoening in het dagelijkse werk: het geduldig opbouwen van paarden, het zoeken naar vertrouwen en het ontwikkelen van potentieel dat anderen soms nog niet zien.

En misschien zijn het net die mensen achter de schermen die mee het verschil maken tussen een goed paard en een kampioen.