VP versus KBRSF: Een brug te ver

Is Constant Van Paesschen WEG waardig? Zeker weten. Is Jos Verlooy een valabele kandidaat? Absoluut. En geldt dat ook voor Niels Bruynseels? Eigenlijk wel. We hebben het over drie waardevolle ruiters die alle drie kans maakten voor de WEG. Echter, bondscoach Kurt Gravemeier, assistent Dirk Demeersman en de springcommissie beslisten er anders over.

Hoe kiezen zij? Op basis van combinaties waarvan ze verwachten dat ze op de WEG in de beste vorm zullen verkeren. Om dat in te schatten wordt hun expertise ingeroepen, daarvoor betaal je een bondscoach. Selecteren op basis van de wereldranglijst of resultaten kan je aan een computer overlaten.

Het is een formule die werkt. België heeft een stevige reputatie op wereldkampioenschappen. Op de drie laatste WK’s won België twee bronzen en twee gouden medailles, dankzij enkele combinaties die op het juiste moment in de juiste vorm zaten.

Uittredend wereldkampioen Vigo d’Arsouilles kreeg in 2010 een blessure en sprong dat jaar amper drie wedstrijden voor hij wereldkampioen werd. Het WK daarvoor (Aken, 2006) werd Jos Lansink wereldkampioen, met Cumano en die sprong voor het WK vijf wedstrijden. Je wilt echt niet weten waar zij stonden op de wereldranglijst op het ogenblik van hun selectie; of welke spraakmakende resultaten zijn boekten om hun selectie af te dwingen. Een selectie kan je niet vertalen in statistieken of resultaten. Net daarom zijn er bondscoaches, waarvan verwacht wordt dat ze de juiste combinaties op het juiste moment selecteren. Met Kurt Gravemeier en Dirk Demeersman heeft België die expertise in huis. ‘Hun’ team won dit jaar in Aken en Rome, werd tweede in La Baule en derde in Lummen. België mag naar de finale in Barcelona en speelt ook volgend jaar in Divisie I. Zo slecht heeft België het er dit jaar niet vanaf gebracht…dankzij de juiste man en het juiste paard op de juiste plaats. Het is voor de WK selectie wellicht en hopelijk niet anders gegaan.

Bij elke selectie zijn er enkele gelukkigen en nog meer ontgoochelden. Dat is inherent aan selecties. En ja, als we kort door de bocht gaan kan je stellen dat je als ruiter wordt overgedragen aan de willekeur van één man, van één bondscoach. Al moet die bij uitbreiding zijn selectie ook verantwoorden voor een springcommissie. Het hoort bij de paardensport, soms win, al zal je altijd meer verliezen. Rodrigo Pessoa is een ervaringsdeskundige. In een recent interview zei hij dat ‘winnen de brandstof is van elke atleet’ en daar voegde hij in één adem het volgende aan toe: ‘niet houden van verliezen, maar kunnen verliezen. Dat is de kunst.’

Kan je een niet verkregen selectie afdwingen via een advocaat/rechtsorgaan? Nooit! Zelfs als je via de rechterlijke ‘WEG’ wint, blijf je een verliezer. Je zal een Pyrrusoverwinning boeken want het zal altijd een nederlaag blijven. Zeker als het over een teamselectie gaat, want dan gaat het altijd ten koste van een teamgenoot, die op zijn beurt naar de rechtbank kan stappen, waarna er een andere collega wordt uitgekegeld, die uiteraard die beslissing zal aanvechten. In het conflict Van Paesschen versus KBRSF oordeelde het Belgisch Arbitragehof voor de Sport (BAS) dat de KBRSF haar WEG selectie onvoldoende motiveerde. Daar heeft het BAS wellicht een punt en we kunnen er in één adem aan toevoegen dat er op dezelfde schabouwelijke manier gecommuniceerd wordt. Het zijn terechte aandachtspunten voor de federatie. Feit blijft dat een bondscoach wordt aangesteld om te selecteren en die selectie moet je respecteren. De bondscoach kan je er pas achteraf op afrekenen. In het conflict tussen Van Paesschen en de KBRSF kan je de niet selectie reduceren tot een persoonlijke vete. Zo wordt het door de eisende partij ervaren. Is het creëren van een juridische impasse vervolgens de meest aangewezen demarche? We vrezen er voor, een sportfederatie kan hier nooit aan toegeven. Een selectie afdwingen via een rechtbank is een brug te ver. En de brug naar de toekomst zou door al die (juridische) aanvallen wel eens ernstige schade kunnen oplopen.