In de stilte van de ring: hoe Flore De Winne haar kracht vond in luisteren
Hoe Flore De Winne, tegen wil en dank een icoon van de Belgische dressuur, haar kompas vond tussen talent, vertrouwen en nuchterheid
Er is iets ontwapenends aan Flore De Winne. De Olympische amazone bouwde in amper tien jaar een internationaal sportverhaal én een bloeiend paardenbedrijf uit. Toch is het niet de roem die haar drijft, maar het proces: jonge paarden zien groeien, talent herkennen en respecteren, en elke dag opnieuw horen wat ze te vertellen hebben. “Als mensen mij de ring zien binnengaan,” zegt ze zacht, “hoop ik dat ze vooral zien hoe graag wij dit doen, mijn paard en ik.”
Van jonge belofte naar Olympisch debuut
De voorbije jaren werden gekleurd door één naam: Flynn. De zwarte krachtpatser die Flore onverwacht naar de wereldtop loodste, bleek vanaf zijn zesde levensjaar een natuurtalent. “Hij zei nooit nee,” vertelt ze. “Alles ging spelenderwijs. Wissels om de pas, stapjes passage… hij had er plezier in.”
Wat begon als een rustige opbouw richting jonge paardenwedstrijden, mondde op amper zevenjarige leeftijd uit in internationale lichte tour-successen. “Het ene hoogtepunt volgde het andere op. Het voelde echt als een sprookje.”
Met Flynn reed Flore haar eerste Grand Prix, meteen op Olympisch niveau. “Veel ruiters zouden tekenen om dat met hun eerste Grand Prix-paard te mogen doen,” erkent ze. “Dat blijft bijzonder, ook al volgen er misschien nog anderen.”
Luisteren boven forceren
De Winne staat bekend om haar fijngevoelige rijden. Ze weigert haar paarden in een mal te duwen om snel hogerop te raken. “Het gevaar is groot dat je na een natuurtalent zoals Flynn hetzelfde gaat verwachten van andere paarden,” geeft ze toe. “Maar elk paard heeft zijn eigen ritme. Het is aan ons ruiters om te luisteren.”
Daarom ergert ze zich aan veralgemeende discussies over leeftijdsgrenzen. “Je kan een achtjarige perfect verantwoord in de Grand Prix brengen als hij er klaa
r voor is en een twaalfjarige net zo goed forceren. Het heeft niets met leeftijd, maar alles met talent en begeleiding te maken.”
Nieuwe generatie, nieuwe dromen
Na de verkoop van Flynn verschuift haar focus bewust. Ze werkt momenteel met verschillende opkomende paarden, waarvan een zesjarige dekhengst het grootste potentieel toont. “Hij wordt binnenkort zeven en zal de lichte tour lopen. Hij heeft heel veel talent voor piaffe en passage.”
Daarnaast schuift een achtjarige lichte tour-hengst mee naar, en een reeks drie- tot zesjarigen die de toekomst van haar bedrijf verzekeren. Maar de vraag of ze nog droomt van nieuwe Spelen, beantwoordt ze verrassend nuchter: “Een sportman droomt daarvan, natuurlijk. Maar ik heb het al gedaan en de komende twee Spelen zijn in LA en Australië, dat zijn enorme trips voor jonge paarden. Mijn plezier ligt nu vooral in het opleiden en het handelen.”
De rust in de ring
Waar anderen verstijven onder kampioenschapsdruk, werkt Flore net omgekeerd. “Ik ben een goede slaper,” lacht ze. “In Parijs lag ik een uur voor mijn proef nog in het gras te dutten.”
Die mentaliteit ontleent ze aan haar vertrouwen in haar paarden. “Als je weet wat er onder je zit, kan je met rust de ring in. Eerst netjes, constant, braaf en geen glitter. Pas als de basis honderd procent staat, voeg je expressie toe.”
Van 1 haflinger naar 70 paarden
Flore bouwde haar stal in Geraardsbergen uit tot een druk maar harmonieus geheel: zo’n 70 paarden, van veulentjes tot wedstrijdpaarden. Ze fokt jaarlijks 10 tot 13 veulens, werkt met eigen hengsten en kent elke bloedlijn tot in de puntjes. “We fokken heel veel, ja. Maar het is fantastisch om een paard te zien geboren worden, op te volgen, op te leiden… Je kent ze door en door.”
Ook in de handel maakt die eerlijkheid het verschil. “Ik verkoop veel paarden op video waarin je natuurlijk eerlijk blijft. Dat zorgt ervoor dat klanten wereldwijd blijven terugkomen.”
Rituelen, sokken en zusterlijke hulp
Ondanks haar olympische status blijft ze heerlijk menselijk. Haar geheime wapen? Unicorn-sokken.
Vlechtwerk laat ze enkel door zichzelf of haar zus doen: “Zij mag de dotten maken op grote kampioenschappen. Niemand anders.”
Een nalatenschap van lichtheid
Op het einde van het gesprek, wanneer de stal weer rumoerig wordt, stel ik haar één laatste vraag: Wat wil je dat mensen voelen wanneer jij de ring binnenkomt? Ze denkt na en antwoordt dan zacht: “Dat het paard zonder druk loopt. Dat het lijkt alsof hij gewoon een wandeling maakt. Dat ze zien hoe graag ik dit doe en hoe graag mijn paard zijn job doet.”
Het is even stil.
“Als ze dát voelen… dan is mijn werk geslaagd.”
Bovenstaand paard: Eleven NRW (Escamillo x Den Haag) & onderstaand paard: Willem Normandi (For Romance x Ferro)
