Tussen twee werelden: hoe Bart Junior Vandecasteele zijn hart definitief aan de paarden gaf

Een jongen die wielrenner zou worden, een leven dat in de paardenwereld was voorbestemd, en een beslissing die pas viel na 38 kilometer lopen. De jonge topruiter Bart Junior Vandecasteele vertelt openhartig over de weg die hem van de koers naar de arena bracht en over het vuur dat hem nu richting de absolute top drijft.

Van wielerhart naar paardenpad

Hoewel Bart Junior opgroeide tussen de paarden, beide ouders zijn actief in de sector, was het nooit vanzelfsprekend dat hij er zelf zijn toekomst zou zoeken. Zijn hart lag tot lang in het wielrennen. Sinds zijn vijfde zat hij in competitie, leefde hij op schema’s, op weegschaalvoeding, op discipline en data. Paarden? Dat was er “gewoon”, maar nooit de ambitie, tot 2019.

Toen hij veertien was, zette een toevallige samenloop van omstandigheden, een stage bij zijn vader, wat meer vrije tijd, én daarna de covidperiode, de deur naar een andere sport open. Hij zat in het talentenplan, reed zijn eerste internationale concoursen, maakte snelle progressie… en de rest ging vanzelf.

Het moeilijkste moment: “Ik moest kiezen tussen twee levens”

“Op een bepaald moment ging het niet meer samen,” vertelt Bart Junior. “Ik reed internationale wedstrijden in de paarden, en tegelijk zat ik in het wielrennen op een semi-profcontract. Dat ging aan zo’n tempo dat ik wist: dit houdt geen jaar meer stand.”

De uiteindelijke beslissing kwam er op een manier die perfect bij hem past: logisch en sportief. “Ik ben gewoon een marathon gaan lopen totdat ik wist wat ik moest kiezen. Geen plan, geen druk. Gewoon lopen. En pas na 38 kilometer kwam het antwoord. Toen had ik beslist dat ik volledig voor de paarden zou gaan.”

Hij lacht om de absurditeit: “Ik heb die marathon gewoon uitgelopen, maar eigenlijk ging het om die ene gedachte die pas op kilometer 38 kwam.”

“Ik ben nog niet één keer op de fiets gaan zitten”

Hoewel de koers nog altijd in hem leeft, heeft hij sinds zijn keuze nog niet op een fiets gezeten. “Als ik eerlijk ben: ik heb nog niet op een fiets gezeten. Het doet gewoon te veel pijn. Maar ik heb mijn koersen gereden, hé. Ik was competitief van mijn vijfde tot mijn negentiende. Dat is een lange carrière. En nu is het tijd voor iets anders, nu ik in Spanje zit ben ik wel van plan af en toe weer te gaan trainen als hobby en de conditie te onderhouden voor de paardensport.”

Verhuizen naar Spanje: “Hier zijn paarden echt gelukkiger”

De stap naar Oliva bracht rust en structuur, en zon, veel zon. “We wonen dicht bij de concours. Voor de paarden is dat fantastisch. Ze zijn buiten, ze hebben warmte, ze ontspannen veel beter. En eerlijk? Voor ons als mens helpt dat ook.”

Hij traint momenteel zes paarden: “Drie rankingpaarden en drie jonge paarden met veel potentieel. De rest staat voorlopig elders, want de verhuis neemt veel tijd. Ik wil me nu focussen op de paarden die voor dit seizoen belangrijk zijn.”

Over Vamos: “Dat is het paard waar ik blind op vertrouw”

Wanneer de naam Vamos valt, verandert zijn stem. “Vamos is een paard waar je altijd op kunt rekenen. Ik ben met hem vierde geworden op het BK bij de senioren, mijn eerste BK zelfs. Op het EK werd hij zesde. Hij is zó constant.”

Hij beseft ook dat er veel interesse is: "De vraag is natuurlijk groot. Maar het is de bedoeling om nu vooral te focussen op die stap hogerop en we zien wel hoe de toekomst er uit ziet."

Jonge Paarden: “Vertrouwen is belangrijker dan hoogte”

“Ik vind jongepaardenrubrieken goed, maar het mag niet te snel gaan. Ik ben iemand die liever een paard even in een lagere reeks laat lopen om vertrouwen op te bouwen. Als ze kwaliteit hebben, komen ze er vanzelf.”

Hij gelooft sterk dat mentale rust bepalend is: “Een paard dat vertrouwen krijgt, kan binnen een paar weken enorme stappen zetten. Dat is veel waardevoller dan opschieten om ergens per se mee te doen.”

De toekomst: “Het enige dat telt? Olympische Spelen”

Als hij vooruitkijkt, wordt hij vastberaden. “Mijn doel is simpel: de Olympische Spelen. Dat is al zo sinds ik klein was. Voor mij is dat het hoogste, het enige dat er echt toe doet.”

Daarom verzamelt hij nu doelbewust paarden die mee kunnen groeien. “Ik heb veel vertrouwen in de zevenjarigen die ik nu heb. Dat zijn paarden voor later. Ik wil een team dat binnen een paar jaar kan vliegen.”

Trots: “Aken… dat vergeet je nooit”

“Het BK in Lanaken, dat was geweldig. Maar ook het EK met het team, dat was iets héél bijzonders. We waren een goede groep vrienden, en dan samen winnen… dat vergeet je nooit.”

Toch blijft één moment er bovenuit steken: “Aken. Net voor de finale zat daar 40.000 man. Je voelt echt dat publiek, het geeft je een extra kick om in de piste te gaan. Dat blijft voor altijd.”

Geen Mechelen, wel opbouwen naar 2026

“Mechelen sla ik over dit jaar. We zitten volop in de verhuis en de paarden krijgen rust. Daarna begin ik te werken richting de Nations Cups, eerst hier in Oliva, daarna de Sunshine Tour.”

Zijn plannen voor 2025 zijn helder: “Constante resultaten. Een sterk team van paarden opbouwen. En vooral wat focussen op Nations cups en 3* - 4* concours met hopelijk een selectie voor een 5*-concours.